Çocukluğumu düşünüyorum da tam anlamıyla bir çocukluk yaşamışım ben.İki tane zalim abla bir de her şeye ağlayan bir çocuk.
Kulaklarım olması gerekenden biraz daha büyük ve kepçe olduğu için hala üzüldüğüm doğrudur ama o zamanlar zalim ablaların da etkisiyle daha bir üzülüyordum ben üzüldükçe zalim ablalar dalga geçiyor.En sonunda gel çözüm bulalım kulaklarına diye bir fikir attılar ortaya ''hadi gel kulaklarını bantlayalıım o zaman düzeliir'' zalim diye boşuna demiyorum neyse işte bantladık kulaklarımı öylece uyudum gece.Sabah da bir heyecanla kalktım düzeldi diye.Bütün gece o bantla yatıp çektiğim işkenceye mi ağlayayım, kulaklarıma mı?
Ama yok ben yine akıllanmam daha zalim ablalardan neler neler çektim, çocukken bu kadar şeye katlanmışsam şimdi bana hayatta bir şey olmaz..