Babam bir süreliğine şehir dışına gitmişti.Bugün geldi nasıl özlemişim 13 günde.Yaşlanmış da sanki babam hatta aradan 13 gün değil 13 sene geçmiş gibi.Biraz kilo almış bıyık da bırakmış ama yine çok yakışıklı görünüyor.Babacım her zaman benim kahramanımdı benim ne kadar büyüsem de onun küçücük kızı olduğum gibi.Ve biliyorum ki küçük kızlar ne kadar büyürse büyüsün hep küçük kız olarak kalıyorsa kahramanlar da ne yaparsa yapsın hep kahraman olarak kalıyor.
Ben ne arkadaş yönünden şanslıyım ne aşk.Ama o kadar da önemli değil, ailem yönünden şanslı olmak isterdim.O hayallerimde ki gibi.Küçük kız hiç büyümeseydi, kahraman hiç hata yapmasaydı.Ama biz seçemiyoruz ki hayatımızın nasıl olacağını.Yıldızlar da yetmiyor, ailemi orada bile bulamıyorum.Ben de ayrı ayrı seviyorum annemi, babamı, ablalarımı...Ayrı ayrı olmasının tek eksiği annemin adının anne, babamın adının baba, ablalarımın adının abla ve hepimizin adının aile olmaması.Adları artık mühim değil 43, 53, 63 yıl sonra o insanların benimle olmayacaklarını düşününce.Hep birlikte aile olmayabiliriz ama şuanın, onlarla birlikte olmanın tadını çıkarıyorum 63 yıl sonrasını düşünerek..
Büyüdükçe bozuluyor güzel büyüler.Hayat zor geliyor.Daha da büyüyeceğiz daha da zor gelecek belki.Sokakta saklambaç oynarken yakalanmanın üzüntüsünden daha büyük üzüntüler yaşayacağız belki.Hatta daha da büyüklerini yaşayacağız.Yaşayalım, sonrasını düşünerek, büyüdükçe daha büyüklerini yaşayacağımızı unutmayarak, şuanın tadını çıkaralım..
| |||
0 yorum:
Yorum Gönder